آدام سندلر


قدرت بدنی و آمادگی جسمانی یک بازیگر برای حرکات دشوار فیزیکی, معمولا از ویژگیهای لازم بازیگران ژانر اکشن است. ما ناخوداگاه, بازیگران فیلمهای حادثه¬ای را آدمهائی میدانیم که شخصیت واقعیشان هم طوفنده است و نمیتوانند جلو هیجاناتشان را بگیرند. اما برخی بازیگران هم هستند که این عصبیت و قابلیت بدنی را به ژانرهای دیگر منتقل میکنند و از آن چیزی جدید میافرینند. آدام سندلر از همین نمونه¬هاست: هنرپیشه¬ معروف کمدی که معمولا در کمدیهای بزن و بکوب ظاهر میشود اما به آنها سطوحی دیگر هم میبخشد. در پشت ظاهر آرام و گیج سندلر, شکلی از عصبیت و نومیدی پنهان شده که نمیگذارد به راحتی خواندش. خود او در این¬باره میگوید "دوست دارم نقش آدمهای تحقیرشده را بازی کنم, کسانی که روحیه¬شان را ازدست داده اند و به سختی میتوانند سر پا شوند." و همین نومیدی پنهان کاراکترهاست در کمدیهایش سر باز کرده و به مرز انفجار میرسند. 
 آدام سندلر که در زمینه¬های موسیقی و  تهیه¬کنندگی نیز فعال است, متولد 1966 است. در کودکی همراه والدینش به انگلستان مهاجرت کرد و در آغاز جوانی به آمریکا برگشت. سندلر با اجرای نمایشهای طنز در مراسم دانشجوئی دانشگاه نیویورک قابلیتهای خود را کشف کرد, و نهایتا از مدرسه هنر همان دانشگاه فارغ¬التحصیل شد. شروع کار حرفه¬ای¬اش, نوشتن و حضور در برنامه¬های کمدی زنده تلویزیونی بود؛ و در سال 1989 در نخستین فیلم سینمائیش با نام "بیقراری" Going Aboard ظاهر شد. فیلم "هپی گیلمور" Happy Gilmore 1996) که سراغاز حضور مستمر سندلر در کمدیهای ورزشی بود, نخستین فیلم موفقش محسوب میشود که او را برنده جوایز ام.تی.وی هم کرد. در ادامه و در سال 1998, با "خواننده عروسی" Wedding Singer موفقیتی تجاری زیادی کسب کرد؛ و همان سال با کمدی ورزشی "پسر آب" Water Boy برنده 4 جایزه سینمائی مختلف شد. سال 2002 برای سندلر سال موفقی بود: هم بازیش در فیلم "آقای دیدز" Mr. Deeds (2002) که بازسازی یک کلاسیک محبوب قدیمی بود مورد قبول واقع شد؛ و هم برای بازی در "عشق مدهوش کننده" Punch-Drunk love نامزد گلدن¬گلوب شد. کمدی خانوادگی "مدیریت خشم" Anger Management(2003), کمدی ورزشی "بیشترین مسافت" The Longest Yard (2005), و درام خانوادگی "داستانهای وقت خواب" Bedtime Stories(2008) از دیگر موفقیتهای تجاری سندلر به شمار میایند. او برای انیمشین "هتل ترانسیلوانیا" Hotel Transylvania (2012) نیز صداپیشگی کرده؛ و در آثار دراماتیک¬تری نظیر "مردم جالب" Funny People (2009) نیز ظاهر شده است. 
نکته¬ی جالب درمورد بازیهای سندلر این است که خیلی از فیلمهایش که مورد توجه مخاطب عام واقع شده اند, همزمان از سوی منتقدان و جامعه هنری طرد و منفی شمرده شده اند: مثلا فیلم "بابای گنده" Big Daddy (1999) که هم جوایز "ام.تی.وی" و "منتخب کودکان" را برد, و هم تمشک زرین بدترین بازیگر سال را! یا کمدی جنجالی "جک و جیل" Jack & Jill (2011) که سندلر در آن نقش خواهر و برادری دوقلو را بازی میکند, و برای ایفای هر دونقش نیز بدترین هنرپیشه سال شناخته شد! خود او در مورد این تناقض معتقداست که: "من برای خوشایند متقدان فیلم بازی نمیکنم بلکه برای خنداندن مردم و داشتن اوقاتی خوش با دوستانم بازی میکنم." سندلر در سال 1999 کمپانی فیلمسازی شخصیش را تاسیس کرده که در تولیدات نسبتا موفقش از کمک دوستانش نیز بهره میبرد.      

 

Portfolio image